رقص آن گیسوی پریشانت کو؟

بابا آخرین تلاشش را می‌کند «مطمئنی بابا؟ صبح‌ها توی هم گره می‌خوره و می‌چسبه به هم‌ها!»

چپ‌چپ که نگاهش می‌کنم، چند باری می‌گوید «خب! خب!» و ترمز می‌کند. پیاده می‌شوم و زنگ می‌زنم. خانم ص به استقبالم می‌آید. مشت به مشتم می‌کوبد و می‌گوید بروم بنشینم. روی صندلی چرم سبزآبی می‌نشینم و توی آینه به خودم خیره می‌شوم.

خانم ص مدل مد نظرم را می‌بیند و فریم زرشکی عینکش را به عقب هول می‌دهد. همانطور که حال مامان و بابا و خواهری را می‌پرسد آب روی موهایم اسپری می‌کند. می‌گوید «آره والا. خوب کردی، تنوع می‌شه.»

«بسم اللّٰه الرحمن الرحیم» زیر لب پیس‌پیس می‌کند و قیچی را می‌گذارد روی موها. می‌گوید «ایشالا هرچی که نمی‌خوای همراه این موها از فکر و وجودت بره.»

زمزمه می‌کنم «اندوه، اضطراب، ناامیدی، تنبلی!»

چند ثانیه بعد دسته‌ی موهایم توی دستانش است. از توی آینه به خرمایی‌های مواجی نگاه می‌کنم که دارند می‌روند سمت سطل زباله. خانم صاد شروع می‌کند به قیچی زدن و گپ زدن. حال خاله‌ها را می‌پرسد. از چندتا مشتری‌هایش می‌گوید. من هم کمی از کلاس‌ها و کنکور و حال ایام می‌گویم. حرف زدن‌مان که تمام می‌شود کار کوتاه شدن هم تمام شده. خیره به خرده موهای پخش شده‌ روی سرامیک، منتظر تمام شدن سشوار کشی می‌مانم.

وقتی می‌ایستم و توی آینه نگاه می‌کنم با لبخندی کاملاً راضی و خرسند می‌گویم «آخــیــــش!» توی دلم به بقچه‌ی توی آینه می‌گویم «لامصبِ نامسلمون! آخه چطوری اینقدر جیگری تو؟ باقلوا!»

کمی به ترکیب باقلوا و جگر فکر می‌کنم و دماغم را چین می‌دهم. هزینه‌ی کوتاهی را با جان من و مرگ تو و ارواح خاک اموات و از من اصرار و از خانم ص انکار، می‌پردازم و بعد از کلی تشکر می‌آیم بیرون. بابا براندازم می‌کند و لبخند می‌زند «به‌به. مبارک باشه. خوشگل شدی!»

و بله عزیزان! راحتی به زیبایی اولویت دارد. فارغ از اینکه حس می‌کنم چند درجه زیباتر شدم، احساس سبکی و رهایی شگفت‌انگیزی دارم. :)

 

عنوان : برگرفته از «آهنگ گیسوی کوتاه» ویگن.

اگه اینا رو یه جایی نمی‌گفتم می‌ترکیدم!

درسته استقلال دوست‌داشتنی و حق‌طلبی فعلیم رو مدیون بابامم که همیشه بهم گفته «خودت برو جلو. خودت حقت رو بگیر. روی پای خودت وایسا.»

گرچه بابا همیشه پشت جبهه هوام رو داشته و خاک روی لباسم رو تکونده اما هرگز پشت سرم نایستاده که اگه زمین خوردم بلندم کنه. هرگز موقع خشاب تموم کردن، کنارم نبوده که هفت‌تیر اضافه دستم بده.

درسته که این همیشه به خود متکی بودن جزء اون صفت‌هاییه که بابتش خودم رو تحسین می‌کنم. درسته همین صفت باعث شده که دووم بیارم و جلوی ناملایمتی‌های روزگار نشکنم. همه‌ی اینا کاملاً درسته، ولی نمی‌تونم منکر این بشم که اون بقچه‌ی لوس و شکننده‌ی درونم، بی‌نهایت دلش می‌خواد از سوی کسی به جز من، حمایت بشه. گاهی وقتی زمین می‌خوره دوست داره اون‌قدر با زانوی زخمی همون‌جا بشینه تا یکی بیاد بلندش کنه.

شما که غریبه نیستید، الان که دارم اینا رو می‌نویسم و توی ناخودآگاهم کنکاش می‌کنم متوجه شدم که اون حسرت شدیدی که از سقط شدن قُلَم دارم، اون میلی که به داشتن برادر بزرگتر دارم و اون حمایت شدید و عجیبم از خواهری همه و همه‌ش زیر سر همین بقچه‌ی کوچولو و لوس و شکننده‌ی درونمه.

آه که چقدر الان محتاج به آغوش امنم که بهم بگه «همه‌چیز درست میشه. من همیشه کنارتم.»

یکم خودستایی که عیبی نداره، هوم؟

 یک سال اخیر بیشتر از هروقت دیگری احساس پوچی کردم، توی افسردگی فرو رفتم و بی‌تعارف به خودکشی فکر کردم. روی لبه‌ی پرتگاه پرسه زدم امّا سقوط نکردم. همیشه همین بوده. همیشه تن نحیفم به مو رسیده و پاره نشده. همواره تا مرز فروپاشی پرواز کرده‌ام امّا نپاشیدم. هربار چیزی (شاید بهتر باشد بگویم نیرویی، نیروی قدرتمند و عجیبی) به شکل معجزه‌آسایی درست لحظه‌ی بزنگاه نجاتم داده.

از زمانی که علی‌رغم همه‌ی ترس‌ها تتمه‌ی شهامتم را جمع کردم و درمان جدی‌تر و اصولی‌تر افسردگی و اضطراب را شروع کردم حالم بهتر است. حالا که سه هفته از شروع دارودرمانی می‌گذرد بی‌خوابی و کابوس‌ها به درک واصل شدند و از سرمای رعب‌آور سر انگشت‌ها خبری نیست. دیگر احساس رخوت و بی‌حوصلگی نمی‌کنم و عجالتا حالم از زندگی بهم نمی‌خورد. اندوه شدید و بی‌تفاوتی حاد گورشان را گم کرده‌اند.

احساس می‌کنم پرده‌ای ضخیم از جلوی چشمم کنار رفته یا با سیلی از کابوسی دردناک بیدار شده‌ام. حالم درست شبیه بیدار شدن دم غروب است. آن وقت‌هایی که هویت و موقعیتت را فراموش می‌کنی و نمی‌فهمی گرگ و میش بودن دنیای پشت پنجره به خاطر طلوع است یا غروب. قدری مبهوت، گنگ، گم شده. اولش فقط سرزنش بود. اینکه این مدت دقیقاً چه غلطی می‌کردم؟ چرا همان اول خبر مرگم نرفتم سراغ درمان؟ حالا که فقط 233 روز تا کنکور مانده دقیقا چه خاکی باید توی فرق سرم بریزم؟ بی‌خود نبود که روان‌پزشکم گفته بود «کاش زودتر اومده بودی! ولی خب الانم دیر نیست!» 

بعدش گفتم «هی! یادت نره چطور 9 سال تمام خودت رو به دندون کشیدی! چطور با مشقت درس خوندی، کتاب خوندی و برای توسعه‌ی فردی‌ت تلاش کردی. فراموش نکن وقتایی رو بیش از حد توانت خودت رو توی هرچیزی غرق کردی که وقت نداشته باشی به چیزای ناراحت کننده فکر کنی. یادت نره چند هزار بار خودت رو از قعر ناامیدی بیرون کشیدی و جلوی از بین رفتنش رو گرفتی. چقدر دردناک کش اومدی تا خودت رو از لبه‌ی پرتگاه نجات بدی. چقدر بریدی، جا زدی، عقب کشیدی امّا درست توی لحظه‌ای که همه‌چیز رو به اتمام بود ادامه دادی. یادت نره چطور سه بار خودت رو از بالای اون پرتگاه رها کردی قبل از به زمین خوردن دست‌های خدا دور کمرت حلقه شد. پیش از اینکه محکومم کنی، یادت بیاد که با خون جگر طفل ۹ ساله‌م رو بار آوردم و اونقدر خوب بار آوردم که حاصل تربیتم اینقدر بی‌نظیره.»

توی آینه نگاه می‌کنم. لپ خودم را می‌کشم و با همه‌ی سلول‌های تنم رو به تصویر توی آینه می‌گویم «بهت افتخار می‌کنم سنجاب من.»

 

بی‌ربط نوشت : خسته‌ام و تمرکزم به کتاب جلوم جمع نمی‌شه، می‌شه اینجا برام یه جمله‌ی «حال خوب کن» بنویسید که جون بده بهم؟ :)

ببار ای بارون ببار :)

چند وقته هرچیزی که می‌نویسیم به دلم نمی‌نشینه. هی هم به خودم می‌گم «بابا وبلاگیا از خودن، اینا خزعبلاتت رو خوندن، متن دل‌نچسب که دیگه چیزی نیست!» ولی همچنان قلمم خشکیده.

عجالتاً این رو داشته باشید که اگه حضرت باران، انسان تشریف داشتن، من بدون تحقیقات میدانی و حرف پس و پیش باهاش ازدواج می‌کردم D:

اگر یه روزی خری چیزی مغزم رو گاز گرفت و به امید خدا مزدوج شدم، بدونید بزرگوار حتماً صفات بارونی داشته. بی‌نهایت، بخشنده، نوازشگر، خوش صدا، به موقع، روح‌نواز، لطیف، طراوت‌بخش، سرسبز و سرمست‌ کننده، هم نم‌نم هم شُرشُر، تسلی‌بخش، عاشق‌نواز :)

یه بار توی کانال خدابیامرزم گفتم «وقتایی که بارون می‌باره حس می‌کنم خدا داره باهام حرف می‌زنه. بهم می‌گه "ببین می‌بینمت، ببین هواتو دارم. ببین اندازه‌ی همه‌ی این قطره‌های بارون دوستت دارم. ببین من‌و داری. ببین چشمم‌و ببستم روی خطاهات." انگار تمام قد ایستاده تا بغلم کنه. انگار با تک‌تک قطره‌های بارون می‌خواد بهم بگه "بیا توی آغوشم!"»

یه موضوع بی‌ربط اما بسیار مسرت‌بخش هم بگم و برم. در نهایت کتاب‌های بسیار دلربایی که مدت زیادی منتظر خریدن‌شون بودم رو خریدم! حافظ‌نامه‌ی خرمشاهی، دیوان شمس شفیعی کدکنی و قرآن با ترجمه‌ی موسوی گرمارودی. کتاب مرتضی قشنگم رو هم سفارش دادم و توی راهه. همیشه گفتم و همچنان می‌گم مرتضی برای من پیش از استاد بودن همون مرتضای خوش‌قلمیه که از سال‌ها قبل نوشته‌هاش رو با شوق می‌خوندم و از فکر اینکه روزی شاگردش باشم ذوق می‌کردم. وقتی هم فهمیدم کتابش رفع ممنوعیت شده، انگار که کتاب خودم چاپ شده باشه قند توی دلم آب شد.

الآن که دارم می‌نویسم روحم سرمست بارونه. دفتر خاطراتم بازه و داره توش با خودم قول قرار می‌ذارم، جورابای دلخواهم رو پوشیدم و قراره برم سر درس و مشق. چیزی که توی دفترم نوشتم رو اینجا هم می‌نویسم که توی رودربایستی شما هم قرار بگیرم «بقچه نیستم اگه خودم رو از این منجلابی که واسه خودم ساختم، بیرون نکشم!»

بازگشت من!

راستش شروع اونم بعد از مدت‌ها یه مقدار سخته. ولی سلام :))

می‌دونید، موقعی که اینجا رو رها کردم و رفتم. این حس رو داشتم که نباید تا این اندازه بی‌پرده از درونیاتم می‌نوشتم. نباید اینقدر همه چیز رو کف وبلاگ پخش و پلا می‌کردم. ولی بعد از یه مدتی بسیار دلتنگ اینجا این فضا شدم. دلتنگ این صمیمیت و راحتی. اینجا لازم نیست سعی کنم موجه به نظر برسم و می‌تونم خیلی راحت از افکار و درونیاتم بنویسم.

این بود که آرشیو اون یکی وبلاگ رو هم بار زدم و آوردم اینجا. یه تکون اساسی به آرشیو دادم و پست‌هایی که بی‌خودی موقت بودند یا اون دسته‌ای که خیلی وقته نوشته شده بودند ولی به هر دلیلی منتشرشون نکرده بودم رو انتشار دادم. دیگه اگه دوست داشتید یه نگاهی به آرشیو بندازید.

خلاصه دخترا که تنبونای گشاد گل‌گلی‌ زیر هدره؛ تی‌شرت خرسی‌ها هم توی کشوی منو. برای پسرا هم توی کمدی که حدفاصل آرشیو و آرماره رکابی و شلوارک گذاشتم. خلاصه تعارف نکنید که خونه‌ی خودتونه و مجلس خودمونیه D:

قالب دلربا و عزیزم رو که ملاحظه می‌نماید زحمت محمد عزیزه. که گفته اگر قراره دستی به سر و گوش قالب‌تون بکشید یا ایده‌ای برای طراحی قالب دارید بهش خبر بدید :)

از اونجایی که حضورم رو پر شکوه برنامه‌ریزی کردم توی انتشار پست‌ها زین پس نظم خواهیم داشت. (دروغ گفتم! برای اینه که مجبور بشم به داشتن نظم و استمرار توی نوشتن.) پنجشنبه‌ی آخر هر ماه یک داستان خواهیم داشت و هر هفته دست کم یک پست روزانه‌نویسی. پست‌هایی که با تگ «بقچه‌پیچ» منتشر می‌شن، بیشتر حالت منبرگونه دارن و تحلیل من از یک موضوع یا اتفاقه. این دست از پست رو هر وقت حال داشتم منتشر می‌کنم.

و امّا نقد و بررسی کتاب. آیا دوست دارین که این رو توی گزینه‌ها داشته باشیم یا چی؟ حال و حوصله‌ش رو دارید یا نه؟

اساساً مخالف منتشر کردن پست رمزدار هستم ولی اگر ناگزیر شدم و انتشار دادم، صرفاً جهت تخلیه‌ی روانی هست؛ پس بی‌توجه بهش گذر کنید.

رفقا! اینکه هر کدوم از ما بخش‌های نسبتاً خصوصی‌تر زندگی و روانمون یا حتی داستان و خیال‌هامون رو توی وبلاگ منتشر می‌کنیم بر پایه‌ی اعتماد هست. لطفاً لطفاً لطفاٌ کپی نکنید. یا اگر به هر دلیلی دوست داشتید اون متن رو به هر شکلی ذخیره داشته باشید، حتماً حتماً حتماً قبلش بهم بگید. از همه‌ی تلخی‌های زندگی به وبلاگ پناه آوردیم، مراقب پناه و اعتماد هم‌دیگه باشیم :)

توی اولین پست وبلاگ صخی (که سلام خداوند بر او باد) این رو فرمود! حالا بعد از یک سال و اندی وبلاگ‌نویسی کامل و دقیق به حرفش رسیدم. برای شروع جلد دوم بقچه این پیام رو می‌کوبیم زیر این پست بلکه نقره داغ شویم و در خاطرمان ثبت شود، قربة الی اللّٰه!

خب دیگه صغری کبری چیدن بسه، گل‌ها باغ بلاگستان خطه‌ی بقچه آباد حالشون چطوره؟

و باز هم از دست دادن

جمع سه نفره‌مان بعد از حدود یک سال جمع شده. جفتشان کنار هم و من روبه‌رویشان نشسته‌‌ام. هر از گاهی از من می‌پرسند «چه خبر؟» و پاسخ من ثابت است «هیچی! سلامتی.»

طبق معمول سفارشاتشان را به من می‌دهند. گارسون را صدا می‌زنم و تأکید می‌کنم برای روی میز دستمال بیاورد. آفوگاتوی مرا با دو اسکوپ بستنی و لته‌ی جیم‌بنگ را کمی شیرین‌تر از حد معمول سرو کنند. گودی می‌گوید زیرسیگاری هم می‌خواهند. بعدش جوری به من نگاه می‌کند که یعنی تو مشکلی نداری؟ شانه بالا می‌اندازم که یعنی مشکلی نیست و راحت باشند.

جیم‌بنگ به گودی سیخونک می‌زند «چقدر خانوم شده!»

بعد هم مثل زنانی که ماه هفتم بارداری را می‌گذرانند روی مبل ولو می‌شود. زیرسیگاری روی میز قرار می‌گیرد. جیم‌بنگ موهای هایلایت شده‌ی آبی‌اش را کنار می‌زند و پاکت سیگار را از کیفش بیرون می‌کشد و شروع می‌کند به حرف زدن. روی سخنش با گودی است «حالا می‌گی برم ببینمش؟»

گودی با ابرو به من اشاره می‌کند «اصلا بذار از اول برای بقچه تعریف کنیم.»

دست می‌زنم زیر چانه و گوش می‌دهم به تعریف‌های یکی در میانشان. یک جمله جیم‌بنگ می‌گوید و یکی گودی. نقل دوست‌پسر جدید جیم‌بنگ است. حماقت‌های جیمی و حرص خوردن‌های پسرک. حالا رگ گردن آقا ورم کرده و سر دوست‌پسر قبلی جیم‌بنگ بامبول در آورده.

کلیت داستان که دستم می‌آید می‌آیم میان آسمان ریسمان بافتن‌هایشان «آره برو ببینش. شفاف‌سازی کن گویا دچار سوءتفاهم شدین!»

گودی می‌رود بالای منبر. جانب پسر را می‌گیرد و می‌توپد به جیم‌بنگ. سفارش‌ها می‌رسند. گودی همان‌طور که فاز پیر فرزانه برش داشته و یک‌بند توضیح واضحات می‌دهد، سیگاری از پاکت می‌کشد بیرون و آتش می‌زند. توی کافه جز ما کسی نیست. دو میز دورتر را با چشم دنبال می‌کنم و آفوگاتو به دست می‌نشینم. گودی میان موعظه‌هایش مکث می‌کند و ناسزایی نثارم می‌کند. با نیش گشاد می‌گویم «تموم که شد برمی‌گردم!»

کمی توی سر کله‌ی هم می‌زنند و من تمام حواسم به برنامه‌ریزی‌ای دقیق برای همزمان تمام کردن بستنی و قهوه است. جیم‌‌بنگ قهوه‌اش را به زور قورت می‌دهد و با اخم می‌گوید «بر پدرت! این شیرینه؟! زهرماره که!»

بعد مثل بچه‌ی دو ساله که همه چیز را از مادرش می‌خواهد رو به من می‌گوید «بقچه! شکر.»

نق‌نقی می‌کنم و به سمت کانتر می‌روم «اینا هم زبونشون رو می‌ذارن خونه و با من میان بیرون!»

کافه به دلم ننشسته. ولی تابلوهایش را دوست دارم. جیم‌بنگ می‌گوید «چرا تو بحث شرکت نمی‌کنی تو؟»

شانه بالا می‌اندازم «چی بگم؟ گودی راست می‌گه تو هم احمقی. بحث تمومه! موضوع بعدی؟»

از بی‌حوصلگی خودم متعجب می‌شوم. پیش نیامده توی این جمع معذب باشم ولی حالا هستم. احساس غربت دارم. تو گویی دست دوتا غریبه را سر کوچه گرفته باشم و بگویم «بیاین بریم دور هم یه قهوه بزنیم!»

سیگار کشیدنشان تمام شده. آفوگاتوی من هم. برمی‌گردم سر میز. گودی می‌گوید «تو نمی‌خوای از این وضع در بیای؟ دوست‌پسری، پارتنری، چیزی؟»

«نه!» قاطع می‌گویم که بحث خاتمه یابد ولی ثمره ندارد. جیم‌بنگ است که می‌پرسد «چرا؟»

«چون رابطه خاله بازی نیست که باری به هر جهت، به هر کسی رسیدم ابراز محبت کنم و بپرم توی رابطه. تا احساس نکنم شرایط روانیم مساعده قصدش رو ندارم.»

جیم‌بنگ می‌گوید «سخت نگیر!» پشت‌بندش می‌گوید «بیاین یه بحث جدی کنیم.»

یک نفس عمیق می‌کشم با شوق می‌پرسم «نظرتون درمورد عرفان چیه؟»

همزمان، با اشتیاق و متعجب می‌پرسند «عرفان کیه؟!!»

گودی اضافه می‌کنه «عکسش رو نشون بده ببینم!»

پقی می‌زنم زیر خنده! آن‌ها هم گیج و ویج پیرو من می‌خندند. می‌گویم «عرفان طریقتی‌ست که یک فرد برای عارف شدن در پی می‌گیرد!»

هر دو می‌خندند. جیم‌بنگ زیر لب غر می‌زند «کتاب گویا!»

گودی لب باز می‌کند که چیزی بگوید؛ میان حرفش می‌دوم «خب! مشخصه که نظری در این باره ندارین.بحث بعدی؟»

جیم‌بنگ فیلسوف‌وار به موضوع بحث بعدی فکر می‌کند. و  من به این فکر می‌کنم که پنج_شش سال رفاقت پیش آمده بود جمع شلوغ ما حرف کم بیاورد؟

جیم‌بنگ می‌گوید «بیاید به هم‌دیگه نقد کنیم. هم رو بکوبیم!»

می‌گویم «از من شروع کن!»

با هم و همزمان می‌گویند «شل کن!»

لاقید می‌خندم و به این فکر می‌کنم که چه می‌فهمند از چیزی که توی این دو سال به من گذشت رفقا!

یک به یک توضیح می‌دهند. از اینکه زندگی را سخت می‌گیرم. زیاد فکر می‌کنم. اصلا به من چه که زندگی چیست و تهش کجاست. یا به من ربطی ندارد که خدا چیست و کجاست.

میان حرف‌هایشان به این فکر می‌کنم که این دو که سایه‌ی هم را با تیر می‌زدند چقدر با هم جور شده‌اند که حرف هم را تکمیل کنند! پنج سال پیش اول من بودم و جیم‌بنگ که با همه‌ی تفاوت‌هایمان نسخه‌ی دیگر من بود. بعدتر با گودی جور شدم. شدیم تیم سه نفره‌ای که دو نفرشان به واسطه‌ی من یکدیگر را تحمل می‌کردند. بعدتر یکدیگر دوست داشتند و در نهایت دیگر من هم نبودم. شده‌اند دو دوستی که یک زمانی توسط من آشنا شدند.

موبایلم زنگ می‌خورد. گلپری است. کمی قربان‌صدقه‌اش می‌روم و به بچه‌ها نگاه می‌کننم که مسخره‌بازی در می‌آورند. جیم‌بنگ می‌گوید «ولی بین ما بقچه خیلی خانواده دوسته!»

با تکان دادن سرم حرفش را تایید می‌کنم. و به این فکر می‌کنم چند بار توی این دو سال بریده‌ام از همه و دوباره دوخته‌ام. چندبار خواسته‌ام خانواده را بگذارم توی بی‌خبری و برای همیشه برم یک جایی که دست آفتاب و مهتاب هم بهم نرسد؟ خانوده‌دوست هستم؟ بله! هستم. همین که به مو رسانده‌ام ولی پاره نکرده‌ام یعنی خانواده‌دوستم.

در نقد جیم‌بنگ می‌گویم «تو زیادی بیخیال و هویجی!» به گودی می‌گویم «تو هم از کاه کوه می‌سازی!»

هردو موافقند. ادامه‌ی بحث را به خودشان می‌سپارم و دقیقه‌ها را می‌شمارم تا بروم خانه. شده بود از جمع شیرین‌مان خسته شوم و دلم سه‌کنج دیوار را بخواهم؟

دقیقه‌ها تمام می‌شوند و پراید مامان را جلوی در می‌بینم. گودی را ا دم خانه‌اش و جیم‌بنگ را تا سر خیابان کافه می‌رسانیم. سربسته از گودی گله می‌کنم «فقط دوتا خیابون خونه‌هامون فاصله داره. صدبار من اومدم‌، یه بارم نیومدی.»

کلامم تلخ است. دهانم مزه زهر می‌گیرد. با شوخی و خنده بحث را می‌پیچاند. به خانه که می‌رسم پله‌ها را دوتا یکی بالا می‌روم. توی سه‌کنج دیوار فرو می‌روم و بغضم را رها می‌کنم. گریه‌ای به وسعت همه‌ی دلتنگی‌ام برای رفقایی که دیگر ندارم...

!?But down

نمی‌دونم؛

شاید؛

گمونم؛

آره!...

دارم بهش فکر می‌کنم، دوباره و دوباره و دوباره!...

هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه؟!

دو شب است که چیزی شبیه به غزل یا ترانه توی سرم می‌جوشد، می‌رسد به قلبم و با خونم می‌آمیزد. از قلبم رقصان می‌آید تا مچ دستم، ولی به انگشت نمی‌رسد. موج‌زنان تا حلقم می‌رسد امّا به زبان نمی‌آید. مثل الکل به سلول‌های خونی‌ام می‌نشیند و تنم را گرم می‌کند و روحم را سرمست. سبک می‌شوم و رها. مثل حباب هفت‌رنگی که توی باد می‌رقصد.

بعد وقتی می‌بیند تقلّا و تمنّایش برای خارج شدن از حصار وجود من و نشستنش به روی کاغذ بی‌نتیجه می‌ماند، به آنی سرمستی‌اش بدل می‌شود به سرگیجه و تهوع بعد از پریدن الکل. تو گویی سوزن تیز ناتوانی حباب رهایی را می‌ترکاند.

راه رفته را برمی‌گردد و روی قلبم سنگینی می‌کند. نفسم را بند می‌آورد. انگار که از قلّه‌ی شور به درّه‌ی حسرت سقوط کرده باشم و تنم محکم به سنگ کوبیده شده باشد، کوفته می‌شوم و ماتم‌زده.

درد جانکاهی‌ست که بخواهی شاعر باشی و نتوانی؛ رنج ثقیلی‌ست که کلمات تا مچ دست برسند و روی کاغذ ننشیند و اندوه بی‌پایانی‌ست که غزل‌سُرا و ترانه‌سُرا نیستم.

 

عنوان : شهریار

دل از سیاست اهل ریا بکن، خود باش / هوای مملکت عاشقان سیاسی نیست

تاریخ سرشار است از قدرت‌های آمیخته به مذهب که حاصلشان نفرت اغلب مردم از آن مذهب است. تعصب و افراط در دین به میزان کفایت کشنده است، حال این ترکیب با آمیختن به سیاست زهری مهلک‌تر می‌سازد.

من مذهبی نیستم، هیچ‌گاه نبودم ولی این روی‌گردان شدن غالب مردم از دین و حتی در برخی موارد انسانیت و هم‌نوع دوستی جمعی، سخت دلم را به درد می‌آورد.

بدتر از به فنا رفتن همه‌ی اعتقادات مذهبی، افزایش شدید تعداد آتئیست‌هاست. بدبینی با اخبار وحشتناک این روزها اوج می‌گیرد و امّید، اعتقاد، اعتماد، توکّل از میان مردم رخت بر‌می‌بندد. عملکرد سیاست یک‌رنگی نیست. یک‌جور زرنگی گاهی بدجنسانه است. به قول عامه‌ی مردم «سیاست بی‌پدر و کثیف است.» حال این سیاست اگر اعتقاد مردم را نشانه برود؛ سلوک، عرفان، مذهب، تصوّف و آخرین دستاویزهای بشر برای یافتن حتی ذره‌ای آرامش، کسب منش اخلاقی و در نهایت در صلح زیستن به قهقرا می‌رود. و خداوند به یکباره برای مردم رنگ می‌بازد.

این ترکیب مهلک دین و سیاست؛ خواه و ناخواه مردم را به جان یک‌دیگر می‌اندازد. تقابل دسته‌ی مذهبی‌ها و غیرمذهبی‌ها. دین‌دار مراسم‌های بی‌دین را نکوهش می‌کند، بی‌دین به مناسک دین‌دار حمله می‌کند. دین‌دار در پوشش بی‌دین فضولی می‌کند، بی‌دین پوشش دین‌دار را مسخره می‌کند. این می‌شود که دین‌دار می‌گوید اگر به این حال و اوضاعیم به خاطر معصیت شماست و بی‌دین می‌گوید اگر به این احوال دچاریم به دلیل اداره‌ی کشور به دست امثال شماست. فرمول ساده‌ای دارد. مقدم و تالی بی‌ربط را کنار هم می‌گذارند و نتیجه‌ی بی‌ربط‌تری می‌گیرند.

تلخ‌ترین جمله‌ی چند ماه اخیر شنیده‌ام این بود «خودمون کم بدبختی داریم که به افغانستان هم فکر کنیم؟ خودمون مگه اسیر نیستیم که واسه اسارت یکی دیگه دل بسوزنیم؟» اینجا دانستم که آدمیت و اعضای یک‌دیگر بودن هم رنگ باخته.

آقای مسئول؛ زندگی نرمال و حقوق طبیعی‌مان را گرفتید، دین و اعتقادات را گرفتید، خدا را گرفتید، انسانیت هم که نفس‌های آخرش را می‌کشد، دیگر چه چیزی مانده که قربانی بقای حکومت شما شود؟ کی قرار است از دستمایه قرار دادن دین برای سیاست کثیف‌تان دست بکشید؟

 

پی‌نوشت : حالا هم بحث‌ها اوج گرفته که این پیک نمی‌دانم چندم کرونا بالا رفتن آمار مرگ و میر به خاطر پارتی و سفر به ساحل یک عده است. آن عده هم می‌گوید نخیر، به خاطر عزاداری و سفر به مشهد یک عده‌ی دیگر است. و این جدال زیادی از حد مضحک است عزیزانم! بیش از اندازه ابلهانه است. مقصر در مرحله‌ی اول عدم وجود واکسن کافی و فضاحت روند واکسیناسیون است و در مرحله‌ی دوم همه‌ی همه‌ی آن‌هایی که به هر دلیلی توی خانه‌شان نمی‌نشینند، ماسک نمی‌زنند و در یک جمله رعایت نمی‌کنند! حالا دلیلش تجمع توی پارتی باشد یا صحن حرم، هیچ توفیری در اصل قضیه ندارد.

دست از حمله بردن به یک‌دیگر برداریم و در خانه بمانیم :)

 

عنوان : فاضل نظری

خرده هذیان‌های شبانه

خوابم نمی‌برد. عصر سختی را از سر گذراندم و حالا بعد از دو ساعت اشک ریختن، ویرِ نوشتن گرفته‌ام. آهنگ آخرین آواز علی زند وکیلی روی تکرار است و آسمان را نگاه می‌کنم. تاریک تاریک است. گمانم یک نفر همه‌ی ستاره‌هایش را چیده. آخرین آواز بوی مهر ماه می‌دهد. عطر ده‌بالا دارد. حس قدم زدن توی کوچه باغی‌های قدیمی. آخرین تلاش‌های مامان برای بیرون کشیدن من از خانه. از منجلاب افسردگی. تمام طول مسیر همین آهنگ را گوش دادم. از خودم می‌پرسیدم چرا زنده‌ام؟ پاسخ می‌دادم چون به معجره مؤمنم! چون تشنه‌ی اعجازم.

امّید چیز عجیبی است. امّید به معجزه و نجات. به بهتر شدن شرایط. به بهبود. به نور. به پیروزی خیر به شر، غلبه‌ی نور به تاریکی. امّید به گذر زمان. به آینده‌ای شیرین و خوب مثل پایان شیرین همه‌ی قصه‌ها.

امّیدم، نجات‌بخش بود؟ اوضاع بهتر شد؟ یحتمل خیر! اوضاع بدتر شد! به خاطر دارم تمام طول گردش نفس‌های عمیق می‌کشیدم و از فکر اینکه بروم خانه و به اینترنت دسترسی پیدا کنم، یحتمل پیغامی از او دارم لبخند می‌نشاند کنج لبم. اینکه کسی بود که کنارش صددرصد یلدا بودم. کسی بود که حلزون‌های گوشش را همیشه در اختیارم قرار بدهد. حالا دیگر او را هم ندارم‌. رنج طرد شدن اضافه شده به دردهای قبلی!

البتّه به عکس اوضاع، حال من بهتر شد. خود عشق و پشت‌بندش رها شدن مثل آن یمیت و یحیی آخرت عمل کرد که کالبد جسمانی را می‌گیرد و نفس روحانی را جاودانه می‌کند. فرو ریخت و دوباره ساخت. بالغ‌تر، پخته‌تر، بالنده‌تر.

مامان همه‌ی گردش را غر زد. اینکه اگر همین رویه را ادامه بدهم، کنکور را تر می‌زنم. توی چشم‌هایش نگاه کردم و گفتم «به درک!» بعدش گفتم که اوضاع روحی‌ام بهم ریخته. گفتم «آدم باید اول زنده بمونه، بعدش به کنکور فکر کنه!»

گمانم تنها روز زندگی‌ام بود که هیچ اهمیتی نداشت کسی نگرانم شود. نگران شد. برای خودم یا آن آینده‌ی مسخره‌ای که بنا بود با کنکور ساخته شود را نمی‌دانم. ولی شروع کرد به تمنّا برای رفتن پیش مشاور. خودش می‌دانست که از روان‌شناس جماعت بیزارم. همانجا تصمیم گرفتم چند باری بروم مشاوره و یارو را خیط کنم و بیایم به مامان بگویم دیدی! من تلاشم را کردم امّا نشد، خب دیگر، بگذار بمیرم!

ولی رفتم و ماندگار شدم. یک مرد کچل شصت و اندی ساله، یک ماه اول با همه‌ی کج خلقی‌هایم ساخت. صبوری کرد و گوش داد. حمله‌هایم که جواب نداد، بهش اعتماد کردم. حالا که دو ساعتی از نیمه‌ی شب گذشته، حسابی احتیاج دارم باهاش گپ بزنم. تنها کسی است که می‌توانم در هر موردی رویش حساب کنم‌. می‌دانم نگرانم نمی‌شود. اصلاً تمام خوبی‌اش این است که بند عاطفی‌ای با هم نداریم. قضاوت و نصیحتی در کار نیست. دلداری دادن هم نداریم. و تنها کسی است که بعد از شنیدن تمام حرف‌ها و ضعف‌ها و خطاهایم رنگ نگاهش عوض نمی‌شود. عجیب دوست دارم این شب مزخرف اشک بار، می‌توانستم باهاش صحبت کنم. از آن دست صحبت‌هایی که تهش به اجماع می‌رسیم، من سبک می‌شوم و روح زخمی و افسارگسیخته‌ام آرام.

خب دیگر! بس است چرت و پرت گفتن. حالا که قدری اندوه دست از فشردن گلویم برداشته و خوابم هم نمی‌آید، می‌روم سراغ همان عرفان ساختگی چند سال پیشم. بعد هم کتاب می‌خوانم و به فردا، به بهبود، به نور و به از هم گسستن تار و پود تنهایی امّیدم را حفظ می‌کنم. خوشبختانه یا متأسفانه من همچنان به معجزه و امّید مؤمنم :)